نه توش و توانم بماند نه تاب

شبانگه که آید زمان فراق

که بادا سیه دودمان فراق

شود چشمه بخشت من تیره آب

ز بیم جدایی غمی می شوم

به خود زرد و لرزان فرو می روم

جهان را جفا و ستم رسم و خوست