نخواهد وفا کرد با هیچ دوست

ز بیم جدایی غمی می شوم

به خود زرد و لرزان فرو می روم

جهان را جفا و ستم رسم و خوست

کدامین گل تازه از خاک زاد

که آخر زمانه ندادش به باد

سهی سرو گشت از هوا سر بلند