بس آب حیاتا که آن خاک راست

کجا آن چو گل نازکان چگل؟

که اکنون چخ رخسار ایشان چه گل؟

بسا سرو کان گشت با خاک راست

بسا سرو بالا که زیر ز می است

دل خاک بر حسرت آدمی است

بغایت شبیه است نرگس به دوست