بسا سرو بالا که زیر ز می است

که اکنون چخ رخسار ایشان چه گل؟

بسا سرو کان گشت با خاک راست

بس آب حیاتا که آن خاک راست

دل خاک بر حسرت آدمی است

بغایت شبیه است نرگس به دوست

که زرین قدح مانده از چشم اوست!