که زرین قدح مانده از چشم اوست!

بسا سرو بالا که زیر ز می است

دل خاک بر حسرت آدمی است

بغایت شبیه است نرگس به دوست

خوشا لاله و چهره فرخش

که دارد نشانی ز خال رخش

شب تیره چون زنگی بسته لب