خوشا لاله و چهره فرخش

دل خاک بر حسرت آدمی است

بغایت شبیه است نرگس به دوست

که زرین قدح مانده از چشم اوست!

که دارد نشانی ز خال رخش

شب تیره چون زنگی بسته لب

گشادم زبان را و گفتم به شب