که دارد نشانی ز خال رخش

بغایت شبیه است نرگس به دوست

که زرین قدح مانده از چشم اوست!

خوشا لاله و چهره فرخش

شب تیره چون زنگی بسته لب

گشادم زبان را و گفتم به شب

که بهر چه چون صبح خندان شود؟