شب تیره چون زنگی بسته لب

که زرین قدح مانده از چشم اوست!

خوشا لاله و چهره فرخش

که دارد نشانی ز خال رخش

گشادم زبان را و گفتم به شب

که بهر چه چون صبح خندان شود؟

ستاره ز روی تو ریزان شود؟