گشادم زبان را و گفتم به شب

خوشا لاله و چهره فرخش

که دارد نشانی ز خال رخش

شب تیره چون زنگی بسته لب

که بهر چه چون صبح خندان شود؟

ستاره ز روی تو ریزان شود؟

بغایت سیه کاسه ای در سحر