به وقت سحر می شوم اشکبار

شب تیره گفتا که باید مرا

سحرگه شدن زین شبستان جدا

ز سودای یار و فراق دیار

ستاره خود از جای خود چون رود

سرشک است کز چشم من می رود

سحر وقت اسفار و رحلت بود