مبادا که روزی جدایی بود

چه خوش گفت دانای هندوستان

که هرگز مرا با کسی در جهان

نخواهم که هیچ آشنایی بود

فراق از نبودی نمردی کسی

جفای محبت نبردی کسی

ز کشته دل خاک پر خون شدست