مرا حق سعی تو در گردن است

اگرچه بر آرد سپهرم ز تو

کجا برکند بیخ مهرم ز تو؟

تو را حق نعمت بسی بر من است

چو ما روزگاری به هم بوده ایم

به اقبال یکدیگر آسوده ایم

نباشد عجب گر بنالم ز غم