چو ما روزگاری به هم بوده ایم

کجا برکند بیخ مهرم ز تو؟

تو را حق نعمت بسی بر من است

مرا حق سعی تو در گردن است

به اقبال یکدیگر آسوده ایم

نباشد عجب گر بنالم ز غم

که سخت است بر ما بریدن ز هم