نبینند هرگز رخ یکدیگر

مه و خور دلیل تو روشن بسند

که هر ماه یکبار با هم رسند

نهاده شب اندر پی روز سر

چنین گفت یک روز نوشیروان

به موبد که ای پیر روشن روان

من اندر جهان از سه چیزم به رنج