بی مه دیدار تو دیده ز خود در حجاب

خانه دل شد سیاه در غم آن زلف و خال

تاب فروغ رخت دیده کی آرد کزان

طایر اندیشه را سوخت چو پروانه بال

بی لب شیرین تو تن ز روان در ملال

می شود از روی تو ماه فلک منفعل

می برد از رای تو شاه سپهر انفعال