می شود از روی تو ماه فلک منفعل

طایر اندیشه را سوخت چو پروانه بال

بی مه دیدار تو دیده ز خود در حجاب

بی لب شیرین تو تن ز روان در ملال

می برد از رای تو شاه سپهر انفعال

روز شهنشه ز روز فرخ و میمون تر است

منصب او چون هلال دم به دم افزون تر است