در سپیدی عذار تو اثر پیدا کرد

خنده ای زد دهنت تنگ شکر پیدا کرد

سخنی گفت لبت لولوتر پیدا کرد

طره از چهره براند از که آن زلف سیاه

به فدای گل رخسار تو با دام که او

فستقی دایره ای گرد شکر پیدا کرد

هر سحر داد به بوی سر زلف تو به باد