فکر من کی به جناب تو رسد کز عظمت

زهره آویخته از حلقه زرین هلال

گر دماغ چمن از خلق تو بویی یابد

بر دل غنچه گل سرد شود باد شمال

مرغ اندیشه فرو می هلد آنجا پر و بال

کشتی فکر چو شد غرقه درای ثنا

سوی ساحل نتوان بردنش الا به دعا