کشتی فکر چو شد غرقه درای ثنا

بر دل غنچه گل سرد شود باد شمال

فکر من کی به جناب تو رسد کز عظمت

مرغ اندیشه فرو می هلد آنجا پر و بال

سوی ساحل نتوان بردنش الا به دعا

مرکز دور قمر چتر سمن سای تو باد

تتق عصمت حق ستر معلای تو باد