ای به خاک لحد و تخته تابوت اسیر

مه و خورشید بر افلاک، دریغ است دریغ

جای آن بود که جای تو بود در دیده

این زمان جای تو در خاک دریغ است دریغ

سرو آزاد تو حاشاک دریغ است دریغ

تا جهان بود چنین است و چنین خواهد بود

همه را عاقبت کار همین خواهد بود