مه و خورشید بر افلاک، دریغ است دریغ

دامن پیرهن عمر تو ای یوسف عهد

شد چون دامن گل چاک دریغ است دریغ

ماهرویی چو تو در خاک لحد است و هنوز

جای آن بود که جای تو بود در دیده

این زمان جای تو در خاک دریغ است دریغ

ای به خاک لحد و تخته تابوت اسیر