آنکه برون ازین کهن طاق سما به صد درج

عودی شکرین سخن چونکه نوای نوزند

باده به یاد حضرتی نوش که قدر همتش

زان سوی خیمه فلک پرده سرای نوزند

همتش ار علو خود طاق نمای نوزند

مطرب بزم عیشش از جمع بتان خوش سرا

زهره سزد که می زند ساز و نوای راستین