رخ بنمای تا خورد خلق قفای روی تو

برگ گل است در جهان کو به رخ تو اندکی

ماند و گر نماند او باد بقای روی تو

می رود آفتاب وش خلق چو سایه در قفا

ز آب و هوای روی تو یافته اند زندگی

جان و دل من ای خوشا آب و هوای روی تو

در دو جهان به جان تو را خلق همی خرند و من