آینه کیست تا بود روی نمای روی تو

در دو جهان به جان تو را خلق همی خرند و من

هر دو جهان نهاده ام نیم بهای روی تو

دید مشاطه روی تو آینه داد رونما

روی مبارک تو تا در دل من گرفت جا

درد و جهان مرا کسی نیست بجای روی تو

روی تو دید چشم من در پی دیده رفت دل