نیست سری که نیست آن منزل سر عشق تو

کی به کسی چو من رسد جور و جفای چون تویی

عشق همان قدس دان قله سر نشیمنش

تا به سر که درفتد ظل همای چون تویی

قطع منازل چنین هست به پای جون تویی

بر سر کوی عاشقی کوی و گدا یکی بود

پادشهی کند کسی کوست گدای چون تویی