تا ز طمع نبایدم گشت گدای آسمان

چند کشند اهل دل بار بلای آسمان

خود به کران نمی رسد جور و جفای آسمان

ژنده خویش را به از اطلس آسمان نهم

پوشش من مبین ببین نفس مجردم که من

می نخرم به نیم جو سبز قبای آسمان

من که گلیم فقر را ساخته ام ردای فقر