من که گلیم فقر را ساخته ام ردای فقر

تا ز طمع نبایدم گشت گدای آسمان

پوشش من مبین ببین نفس مجردم که من

می نخرم به نیم جو سبز قبای آسمان

گردن من چرا کشد بار ردای آسمان

ملک قناعتم اگر زانچه مدد دهد به نقد

باز دهم به آسمان جنس عطای آسمان