من ز جفای آسمان بر در شاه می روم

آه من است هر شبی قلعه گشای آسمان

قاضی چرخ می زند بی گنهم ز خود برون

من چه کنم نهاده ام تن به قضای آسمان

کاهل زمانه را درش هست بجای آسمان

تخت و وقار و قدر او مملکت شکوه را

عرش حقیقی آمده ارض و سمای راستین