هیچ تو دانی آسمان بهر چه کرد پشت خم

سایه فتاد بر فلک چتر علای شاه را

بر قد قدر او قدر گر به مثل قبا برد

اطلس آسمان سزد وصله قبای شاه را

خواست که بوسه ای دهد مسند و پای شاه را

ماه ز آفتاب ضو خواهد و خور زرای تو

خواست که تا گدا بود مایه گدای شاه را