من ز ثنای حضرتت عاجز و قاصر آمدم

بر نتواند آمدن گرد سرای شاه را

مدح تو من نکرده ام ورد زبان که کرده است

حرز وجود خود ملک ورد دعای شاه را

زانکه نیافتم کران بحر ثنای شاه را

صورت طالعت خرد می نگریست در ازل

یافت به حشر متصل دور بقای شاه را