وی شوخ دیده چشم سرشک روان کجاست؟

دندان صبح اگر بنماید به خنده روی

دندان هاش یک به یک از کام بر کنید

ای دل نه سنگ خاره ای آخر فغان کجاست؟

شهذی است پر ز حسرت و غم، شهریار کو

کاری است بس خراب، خداوندگار کو

هفت اختر و چهار گوهر در مصیبت اند