بر زمین افکنده ای با خاک یکسان کرده ای

ای سپهر آهسته رو کاری نه آسان کرده ای

ملک ایران را به مرگ شاه ویران کرده ای

آسمانی را فرود آورده ای از اوج خویش

آفتابی را که خلق عالمش در سایه بود

زیر مشتی گل به صد زاریش پنهان کرده ای

بر زوال آفتابی کو فرو شد نیم شب