زیر مشتی گل به صد زاریش پنهان کرده ای

آسمانی را فرود آورده ای از اوج خویش

بر زمین افکنده ای با خاک یکسان کرده ای

آفتابی را که خلق عالمش در سایه بود

بر زوال آفتابی کو فرو شد نیم شب

ماه را بار دگر شق گریبان کرده ای

زین مصیبت در زمین واقع نشد در دور تو