ماه را بار دگر شق گریبان کرده ای

آفتابی را که خلق عالمش در سایه بود

زیر مشتی گل به صد زاریش پنهان کرده ای

بر زوال آفتابی کو فرو شد نیم شب

زین مصیبت در زمین واقع نشد در دور تو

آسمانا زان زمان کاغاز دوران کرده ای

این سهی سروی که بر کندی ز باغ سلطنت