در چنین ماتم در شعر از کجا بر من گشاد

بشنود این قصه گوش صخره صمای او

من بدین شادم که بعد از تو نخواهم زیستن

ور پس از وی زنده ماند سخت جانی وای او

کین فلک داغی چنین بر چهره طبعم نهاد

اول از حسن و وفا و زندگانی گویمش

یا ز حسن و طلعت و فر کیانی گویمش