با که گویم این سخن چون در جهان داور نماند

مردم چشم جهان او بود و چون از چشم رفت

روشنایی بعد ازین در چشم ماه و خور نماند

فتنه آمد در جهان دست تطاول بر گشود

رود و ساغر را همیشه عیش بود از بزم او

رفت آب رود و خون اندر دل ساغر نماند

آتشی در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت