روشنایی بعد ازین در چشم ماه و خور نماند

بود عمری سکه روی زر از نامش درست

این زمانه آن سکه بر رخستر سرخ زر نماند

مردم چشم جهان او بود و چون از چشم رفت

فتنه آمد در جهان دست تطاول بر گشود

با که گویم این سخن چون در جهان داور نماند

رود و ساغر را همیشه عیش بود از بزم او