این زمانه آن سکه بر رخستر سرخ زر نماند

تخت می سوزد که بر سر ملک را افسر نماند

خود چه در خور بود افسر ملک را چون سر نماند

بود عمری سکه روی زر از نامش درست

مردم چشم جهان او بود و چون از چشم رفت

روشنایی بعد ازین در چشم ماه و خور نماند

فتنه آمد در جهان دست تطاول بر گشود