تخت می سوزد که بر سر ملک را افسر نماند

شرم دارم من که آب زندگانی گویمش

باد چشم آفتابت خیره ای چرخ برین

تا نبینی سرو بالایی چنین زیر زمین

خود چه در خور بود افسر ملک را چون سر نماند

بود عمری سکه روی زر از نامش درست

این زمانه آن سکه بر رخستر سرخ زر نماند