باد چشم آفتابت خیره ای چرخ برین

بعد ازینش پادشاه آن جهانی گویمش

باد جان من فدای خاک او کز خاک او

شرم دارم من که آب زندگانی گویمش

تا نبینی سرو بالایی چنین زیر زمین

تخت می سوزد که بر سر ملک را افسر نماند

خود چه در خور بود افسر ملک را چون سر نماند