تا نبینی سرو بالایی چنین زیر زمین

باد جان من فدای خاک او کز خاک او

شرم دارم من که آب زندگانی گویمش

باد چشم آفتابت خیره ای چرخ برین

تخت می سوزد که بر سر ملک را افسر نماند

خود چه در خور بود افسر ملک را چون سر نماند

بود عمری سکه روی زر از نامش درست