پادشاه تاج بخش با ذل صاحبدل است

بر وجودش آفرین کز آفرینش برتر است

رای عالمگیر او را صبح صادق سنجق است

بزم ملک آرای او را بحر زاخر ساغر است

شهر یار کامگار عادل دین پرور است

کیست گردون تا به نان خور کند بازار گرم

بر بساط او چو گردون صد هزارش نانخور است