زان ز سر تا به پای دستان است

روی تو دیده گلستان است

موی تو ماه را شبستان است

قامتت سرو را داده تعلیم

دل اگر مست چشم توست مرنج

چه کند همنشین مستان است

هر که بیمار و دل شکسته توست