هر که بیمار و دل شکسته توست

زان ز سر تا به پای دستان است

دل اگر مست چشم توست مرنج

چه کند همنشین مستان است

حال او حال تندرستان است

گل ما را سرشته اند به می

خاک ما گویی از خمستان است