کز برم می روند و می آیند

ما و عشقیم و صحبت ما را

دوستان دگر نمی بایند

نفسی چند مانده است مرا

پیش ما از برای آمد و شد

غیر ما جام و قدح نمی شایند

تو مبین آنکه صوفیان ظاهر