داد ستار و خرقه ام پنداشت

سر و جانم دریغ نیست زیار

زاهدی دوش دعوتم می کرد

بعد پند و نصیحت بسیار

که مگر خرقه دارم و دستار

هر دو را بستدم گر و کردم

به منی می به خانه خمار