چند بر خاک باد پیمایی

زاهدان از کجا و ما ز کجا

ما و دردی کشان بی سر و پا

ای دل خود پرست سودایی

توده خاکی آن نمی ارزد

که تو دامن بدان بیالایی

آفتابی نهان به سایه گل