مدتی گرد زاهدان گشتم

که تو با سایه بر نمی آیی

مطربا پرده ای زدی که درید

پرده بر کار عقل سودایی

من شوریده حال شیدایی

دوشم آمد برید حضرت دوست

که فلان گر تو طالب مایی