چو ابروی بتان پیشانی از حد

خرد گرد فلک چندانکه گردید

کسی بالاتر از چترش نمی دید

فلک را گفت بردی ای کمان قد

تنزل کن ز جای خویش زیرا

که ضل چتر سلطانیت اینجا

چرا بالا نشستی گفت از آن رو