که ضل چتر سلطانیت اینجا

فلک را گفت بردی ای کمان قد

چو ابروی بتان پیشانی از حد

تنزل کن ز جای خویش زیرا

چرا بالا نشستی گفت از آن رو

که او چشم جهانست و من ابرو